مرگ و دختر جوان (نمایش‌نامه)

وقتی نوشتن مرگ و دختر جوان را شروع کردم، متوجه شدم شخصیت‌‌های نمایش‌نامه در پی پاسخ سوالاتی هستند که بسیاری از مردم شیلی در خلوت از خود می‌پرسند، ولی گویا هیچ‌کس نمی‌خواهد آن‌ها را آشکارا مطرح کند: شکنجه‌گران و شکنجه‌دیدگان چگونه می‌توانند در یک سرزمین کنار هم زندگی کنند؟ چگونه می‌توان جراحات کشوری را التیام بخشید که سخت از سرکوب آسیب دیده و ترس از بی پرده سخن گفتن بر همه جای آن سایه افکنده است؟ آن‌گاه که دروغ‌گویی به عادت تبدیل شده، چگونه می‌توان به حقیقت دست یافت؟ و چگونه آن را به فراموشی بسپاریم، بی‌آنکه بیم تکرارش در آینده وجود داشته باشد؟